Νοέμβριος 2016
Παγκράτι, Αθήνα

Θα μπορούσε να ήταν το ομώνυμο.
Αυτό το τραγούδι γράφτηκε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2015 εν μέσω ενός μεγάλου αγώνα να κάνω γνωστή τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά μου με τίτλο “Ψάχνω στο Φως”. Αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες και τις προκλήσεις που έχει μία ζωή ένδειας με πολλά όνειρα, πολύπλοκους και μακροχρόνιους στόχους, και όλα αυτά ισορροπημένα το κατά δύναμιν με ιδανικά, ήθος, αξιοπρέπεια, Ατσάλινη πίστη σε έναν καλύτερο κόσμο που η τέχνη μπορεί να προσκαλέσει να δημιουργηθεί, έγραψα αυτούς τους στίχους. Ταυτίζοντας ταυτόχρονα όλον τον αγώνα ενός μουσικού να κάνει τις ιδέες του γνωστές και να επιβιώσουν στον κόσμο, με αυτόν ενός καθημερινού ανθρώπου να περάσει το δικό του μήνυμα, να ζήσει, επίσης, με αξιοπρέπεια, μακριά από τη Σκουριά και το σκοτάδι, και περιμένει να δεί μέσα στις ερημωμένες “αυλές παλιών σπιτιών και στα παλιά κεραμύδια οροφών τον Ήλιο”. Αυτό το τραγούδι αποτυπώνει την οδύσσεια της ελπίδας και την αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση του καθένα να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο που είναι τα όνειρά του, και που είναι επιτακτική ανάγκη να περάσει μέσα από Ατσάλι και Σκουριά.