Ζωή που πίσω δε γυρίζει
(24 Φεβρουαρίου 2016)

Αυτό το κομμάτι γράφτηκε μετά από μία βραδιά μουσικής που διοργανώθηκε μετά από πολύ κόπο και αγώνα. Εκεί ήταν μία νίκη για εμένα αλλά κάτι μέσα μου με έκανε να συνεχίσω να ανακαλύπτω, να είμαι ανήσυχος και να μη θεωρώ τίποτα δεδομένο, και βεβαίως, οτι ο κόπος και ο αγώνας δεν είχε καθόλου τελειώσει. Είναι αυτό που ξέρεις οτι μετά από μία νίκη, θα έρθουν πολλές και πιο πολύπλοκες προκλήσεις και συγκυρίες που καλείσαι να ενδυναμώσεις τον εαυτό σου και τις δεξιότητές σου ωστε να τα αντιμετωπίσεις. Επίσης η αναφορά στη “μπόρα που θα ‘ρθεί” είναι μία επιφάνεια που είχα βλέποντας κόσμο να εξαρτάται απόλυτα και να ελπίζει σε είδωλα. Στη μπορα λοιπόν που θα ‘ρθεί και κανένα είδωλό σου δεν θα είναι εκεί, θα είσαι μόνος και αυτό που θα μείνει πίσω θα είναι το σχεδόν απόλυτο σβήσιμο των μέχρι τώρα πεποιθήσεών σου, “συντρίμια, στάχτες και βροχή”. Εκεί λοιπόν είναι η πεφωτισμένη στιγμή που αποφασίζεις να σταθείς στα πόδια σου με γνώμονα την αληθινή και “όση αγάπη περισεύει” από τις πραγματικές της πηγές ωστε να προχωρήσεις μακριά από εκείνο το μέρος, χωρίς όμως να φεύγεις από τον εαυτό σου και τα ιδανικά σου, γιατί σε “μια ζωή δεν προλαβαίνεις τον δρόμο πίσω να διαβείς”. Αν αυτό το τραγούδι θα μπορούσα να το παρομοιάσω με ένα αντικείμενο, αυτό θα ήταν λοιπόν, ο γνώμονας.