Lyrics

Ολοχρονίς πολέμησα σε αυτό το μετερίζι
Ματώθηκα, πληγώθηκα μα πάντα στέκω ορθός
Γύρω μου χάος άμετρο κι η θάλασσα να αφρίζει
Όνειρο νύχτας η στεριά και πουθενά ένα φως

Ολοχρονίς πολέμησα με μέτωπο στον ήλιο
Με γόνατο απροσκύνητο με βλέμμα καθαρό
Μπρος στη ματιά το ιδανικό να στέκει σαν αντήλιο
Δεν πέρασε δεν χάθηκε μαζί με τον καιρό

Το νιώθω μες το είναι μου κυκλοφορεί στο αίμα
Σε μονοπάτια δύσβατα περνάμε οι δυό μαζί
Όλα είναι αλήθεια πάνω μας, ανύπαρκτο το ψέμα
Κι αν φύγω κάποτες εγώ το ιδανικό θα ζεί